Poszukiwanie zamiennika dla styropianu doprowadziło do stworzenia bio-pianki leczącej rany
Leczenie ran Nowe technologie Obok slidera

Poszukiwanie zamiennika dla styropianu doprowadziło do stworzenia bio-pianki leczącej rany

Każde odkrycie naukowe ma jedną wspólną cechę: zaczyna się od pytania. Ale – jak podkreśla specjalista w dziedzinie inżynierii materiałowej z Penn State, prof. Jeffrey Catchmark – czasami najbardziej genialne odpowiedzi biorą się z pytań, które nawet ich nie dotyczyły. Tak było w przypadku poszukiwania zamiennika dla styropianu – w trakcie badań naukowiec wynalazł bowiem materiał, który może okazać się przełomem w leczeniu ran.

Nowoczesna bio-pianka może sprawdzić się w leczeniu ran u żołnierzy

Choć swoją karierę naukową rozpoczynał od doktoratu z elektrotechniki, obecnie prof. Jeffrey Catchmark, jako specjalista w dziedzinie inżynierii materiałowej, w swoich badaniach skupia się przede wszystkim na analizowaniu tego, w jaki sposób biomateriały pochodzenia naturalnego mogą zmniejszyć zależność świata od tworzyw sztucznych.

– Szukaliśmy biomateriału, który mógłby konkurować ze styropianem – który byłby sprężysty, trwały i nieprzepuszczalny, a jednocześnie nadal niedrogi w produkcji – powiedział prof. Catchmark.

Swoje prace rozpoczął od bliższego przyjrzenia się polisacharydom – długim łańcuchom węglowodanów, które znaleźć można zarówno u zwierząt, jak i w roślinach. Wcześniejsze badania dotyczące celulozy znajdujące się w ścianach komórkowych roślin, skrobi występującej w różnych tkankach roślinnych oraz chityny pochodzącej z egzoszkieletów skorupiaków i owadów nie przyniosły pożądanych rezultatów. Pojedynczo, te polimery nie wykazują właściwości, których poszukiwał prof. Catchmark, jednak on i jego zespół odkryli, że zastosowanie ładunków elektrostatycznych w celu sparowania polisacharydów może „łączyć” je ze sobą. Otrzymane biomateriały są trwałe, biodegradowalne i – w zależności od sposobu manipulowania ładunkiem – mogą być wytwarzane w różnych stanach fizycznych, od twardych materiałów podobnych do tworzywa sztucznego, po pianki i żele.

„Nie spodziewaliśmy się takiego zastosowania dla bio-pianki”

Prof. Catchmark stwierdził, że pomimo swoich właściwości pianka biologiczna nie byłaby wystarczająco stabilna, aby służyć jako realny zamiennik styropianu, więc poszukiwał dla niej innych możliwych zastosowań. Podczas prezentacji swoich badań na wykładzie z inżynierii materiałowej był zachwycony entuzjastycznym zainteresowaniem dr Scotta Armena, profesora chirurgii i neurochirurgii w Penn State College of Medicine oraz pułkownika armii amerykańskiej, który dostrzegł możliwość wykorzystania takiego materiału do ​​leczenia ran i urazów.

Tradycyjne bandaże bawełniane mają tendencję do przyklejania się podczas usuwania, przez co nierzadko dochodzi do ponownego otwarcia się rany. Opracowana przez prof. Catchmarka i Armena bio-pianka jest elastyczna, trwała i można formować ją dowolnie tak, aby pasowała do takich ran, jak m.in. urazy postrzałowe. Ponadto materiał ten w miarę postępu gojenia przekształca się w żel, który z czasem powoli zaczyna rozkładać się na glukozę, pochłanianą przez organizm.

– Nie spodziewaliśmy się takiego zastosowania – powiedział prof. Catchmark.

„Istnieje szansa na usunięcie dziesiątków milionów ton plastiku z naszego środowiska”

Nowoczesne biomateriały prof. Catchmarka mogą posłużyć również innym celom – m.in. tworzeniu biodegradowalnych pojemników i zamienników plastikowych produktów, które często trafiają do oceanów, mórz i innych zbiorników wodnych.

– Istnieje szansa na usunięcie dziesiątków milionów ton plastiku z naszego środowiska – powiedział specjalista. – Jednym z moich najbardziej satysfakcjonujących doświadczeń podczas badań jest przełożenie odkrycia naukowego na coś, co pomaga światu. Nie byłbym w stanie dotrzeć do tego punktu, nie zdając sobie sprawy z jednej rzeczy: nauka polega przede wszystkim na ciekawości.

Źródło: Scitechdaily.com

Przeczytaj również: Biokompatybilny klej nakładany specjalnym pistoletem ułatwi zamykanie ran

Przeczytaj bezpłatnie artykuł w czasopiśmie „Forum Zakażeń”:

Dysbioza oraz zastosowania ryfaksyminy-α w jej leczeniu

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *