Rany postrzałowe – jakie szkody wyrządza nabój w ludzkim organizmie?
Newsy Obok slidera Rodzaje ran

Rany postrzałowe – jakie szkody wyrządza nabój w ludzkim organizmie?

Jak wynika ze statystyk, liczba zgonów spowodowanych postrzałem sięga rocznie 250 tysięcy osób na całym świecie. Rana zadana przez nabój powoduje bardzo duże obrażenia –rozrywając tkanki i przebijając kości może doprowadzić do śmierci w ciągu zaledwie kilku sekund. Jakie dokładnie szkody wyrządza postrzelenie ciała człowieka?

Według analizy opublikowanej w tym roku przez Journal of the American Medical Association liczba zgonów spowodowanych postrzałem wynosi rocznie 250 tysięcy osób na całym świecie, przy czym USA są jednym z 6 krajów, w których dochodzi do ponad połowy z nich. Znacznie większa jest natomiast liczba hospitalizacji w wyniku ran postrzałowych – w samych Stanach Zjednoczonych dziennie zostaje postrzelonych około 246 osób, w tym 39 dzieci i młodzieży. Wystrzelony z dużą prędkością nabój może dokonać znacznych szkód w ciele człowieka, a także doprowadzić do śmierci w bardzo krótkim czasie. Z czego wynika to ogromne niebezpieczeństwo wiążące się z postrzeleniem?

Wiele zależy od wagi naboju i prędkości wystrzału

Pocisk wystrzelony z każdego rodzaju broni oddziałuje na ciało inaczej i powoduje nieco inne rany. Przyczyna tkwi przede wszystkim w fizycznej zależności – energii, która zostaje uwolniona w wyniku spalenia prochu w łusce naboju, a rozładowana w momencie wbicia się w ciało, co prowadzi do groźnych dla życia obrażeń. Zdarza się również, że energia nie znika całkowicie i wówczas kula przebija człowieka na wylot. Najbardziej rozpowszechniony na świecie nabój pistoletowy, używany m.in. przez funkcjonariuszy policji, ma kaliber 9 milimetrów, a jego energia na wyjściu z lufy wynosi około 600 dżuli. Istnieją jednak bronie znacznie bardziej niebezpieczne, generujące energię rzędu nawet 3000 dżuli, a tym samym stanowiące jeszcze większe niebezpieczeństwo dla zdrowia i życia człowieka. Jednak energia nie jest jedynym czynnikiem powodującym obrażenie po postrzale – znaczenie ma również waga pocisku oraz jego prędkość.

– To, jakie obrażenia spowoduje pocisk w ciele, można obliczyć według prostej formuły: waga pocisku razy jego prędkość do kwadratu. Oznacza to, że dwa razy szybszy pocisk generuje cztery razy więcej szkód – wyjaśnia lekarz medycyny ratunkowej Mark Henry w czasopiśmie „Świat Wiedzy”.

Dlaczego nabój powoduje takie obrażenia?

Przyczyną powstawania obrażeń na skutek postrzału jest generowana przez nabój fala uderzeniowa w tkankach organizmu, która może nawet zniszczyć kości znajdujące się w odległości paru centymetrów od kanału postrzałowego. Należy także zauważyć, że w przypadku gdy kula przebija ciało na wylot, powstają dwie odrębne rany – wlotowe i wylotowe, przy czym te drugie są znacznie większe od pierwszych. Wokół obu z nich wytwarza się pierścień zanieczyszczeń pozostawionych przez nabój w momencie kontaktu ze skórą. Nie bez znaczenia jest fakt, że resztki prochu i ołów rozdzielają się, co bardzo często prowadzi do zakażenia. W połączeniu z obrażeniami wewnętrznymi, jakie powoduje wbijanie ostrego stożka pocisku w organy wewnętrzne, w bardzo krótkim czasie może to spowodować poważne konsekwencje zdrowotne, a nawet śmierć.

Najbardziej problematyczne dla lekarzy i pielęgniarek medycyny ratunkowej są postrzały w jelita, żołądek bądź pęcherz moczowy, gdyż – choć rzadko prowadzą bezpośrednio do zgonu pacjenta – powodują przedostawanie się płynów ustrojowych o wysokim potencjale zakaźnym do całego podbrzusza, co dodatkowo wzmaga ryzyko bardzo groźnych infekcji i powikłań. Bardzo duże zagrożenie stanowią też strzały w głowę, jednak nie zawsze muszą skończyć się one śmiercią – jeżeli nabój o słabej energii uszkodzi jedynie niewielkie obszary mózgu, a fala uderzeniowa nie przetoczy się przez czaszkę, pacjent ma szansę na przeżycie.

W przypadku postrzału niezwykle istotne jest przede wszystkim zatamowanie krwawienia i jak najszybsze przewiezienie poszkodowanego do placówki medycznej. Aby zatrzymać krwawienie, najlepiej użyć jałowego opatrunku, a jeśli przesiąknie – nie usuwać go, tylko dołożyć następny. Można także wykorzystać opaskę uciskową około 10–15 cm powyżej rany. Należy również pamiętać, że nabój może wyciągnąć wyłącznie lekarz bądź inny wykwalifikowany przedstawiciel opieki zdrowotnej.

Źródło: Interia

Przeczytaj bezpłatnie pokrewny artykuł w czasopiśmie „Leczenie Ran”:

Historia medycyny ratunkowej – od początków do czasów współczesnych

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *