Zmiany skórne towarzyszące cukrzycy
Dermatologia Newsy Pod sliderem Rodzaje ran

Zmiany skórne towarzyszące cukrzycy

W zależności od stopnia zaburzeń przemiany materii i czasu trwania choroby niemal u wszystkich pacjentów z cukrzycą występują zmiany skórne. Wśród nich m.in. obumieranie tłuszczowate, martwicze owrzodzenia towarzyszące cukrzycy oraz dermatoza pęcherzowa.

Obumieranie tłuszczowate, in. dermatitis atrophicans lipoides diabetica charakteryzuje się rumieniowo-żółtymi, symetrycznymi plamami; grudkami, tarczkami, które są ostro odgraniczone, stwardniałe, centralnie wrzodziejące, a brzeg zmiany sino-czerwony. Wykwit przy o.t. może przybrać również postać zaniku lub teleangiektazji.

Powyższe zmiany są charakterystycznie umiejscowione, zazwyczaj w wyprostnej powierzchni podudzi, stawie skokowym oraz grzbiecie stopy. Obumieranie tłuszczowate jest twardzinopodobnym schorzeniem ziarniniakowym z nekrobiozą i odkładaniem się lipidów w skórze właściwej. Występuje u 0,1 – 1% pacjentów. Częściej towarzyszy cukrzycy typu I.

Dermatitis atrophicans lipoides diabetica najczęściej występuje u kobiet. 50-70% pacjentów, którzy cierpią na tę chorobę ma cukrzycę. Przyczyną występowania o.t. prawdopodobnie są zmiany mikroangiopatyczne. Fakt ten kłóci się jednak z pojawieniem się tego schorzenia u pacjentów, u których przemiana materii jest prawidłowa.

Rozpoznanie obumierania tłuszczowatego odbywa się na podstawie obrazu klinicznego oraz badania histologicznego. Jak dotąd nie ma dostępnej terapii przyczynowej w leczeniu o.t. Chorobę tę leczy się kortykosteroidami, aplikowanymi miejscowo i doogniskowo.

Martwicze owrzodzenia towarzyszące cukrzycy to zmiany które u 25% pacjentów z tym schorzeniem są przyczyną amputacji. Wśród czynników wywołujących tę chorobę są zaburzenia krążenia krwi, neuropatia, upośledzenie procesu gojenia się ran oraz skaleczenia. Martwicze owrzodzenia występują u 15% pacjentów z cukrzycą.

Wykwitom pojawiającym się przy m.o. nie towarzyszy ból. Zazwyczaj pojawiają się one na podeszwach stóp i dotykają palucha i palca małego, a także pięty, czyli miejsca ucisku. Do rozpoznania tego schorzenia dochodzi po wykonaniu obrazu klinicznego, wykluczeniu podłoża żylnego i tętniczego oraz po wykluczeniu procesu osteolitycznego.

Martwicze owrzodzenia leczy się miejscowo, poprzez zaopatrzenie rany oraz chirurgicznie, które polega na oczyszczeniu rany, usunięciu tkanki martwiczej, wykonaniu przeszczepu skóry lub amputacji. Schorzenie to można również leczyć ogólnoustrojowo, poprzez antybiotykoterapię. U pacjentów, u których wystąpiły martwicze owrzodzenia dodatkowo warto uregulować zaburzenia gospodarki cukrowej oraz zalecić odpowiednie obuwie, które będzie pełniło funkcję odbarczającą.

Dermatoza pęcherzowa to samoistnie tworzące się pęcherze u pacjentów z cukrzycą. Prawdopodobnymi czynnikami wywołującymi zmiany mogą być urazy, a także zmiany w kolagenie VII. Pojawiające się pęcherze zazwyczaj są mocno napięte i nie towarzyszy im ból.

Pęcherze najczęściej występują na podudziach oraz dalszych częściach kończyn. Rozpoznanie tej choroby możliwe jest dzięki obrazowi klinicznemu. Z uwagi na fakt, iż zmiany w ciągu kilku tygodni goją się same, nie ma konieczności leczenia. Równie rzadko stosowana w przypadku tego schorzenia jest antybiotykoterapia. Jedyną formą pomocy pacjentowi z dermatozą pęcherzową jest odbarczenie przez przekłucie pęcherzy.

Źródło: Furter S., Jasch K.Ch., Dermatologia, 261-263

Przeczytaj także: Ocena ciężkości oparzeń

Przeczytaj bezpłatnie pokrewny artykuł w czasopiśmie „Forum Zakażeń”:

Zasady postępowania miejscowego i ogólnego w ranach/owrzodzeniach przewlekłych objętych procesem infekcji

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *