Leczenie ran Pielęgnacja Pod sliderem

Dlaczego rany się nie goją?

Kiedy w ranie dochodzi do zatrzymania procesu gojenia na etapie stanu zapalnego, po upływie 6-8 tygodni można zakwalifikować ją do ran trudno gojących się. Czynnikami, które utrudniają gojenie ran są: obciążenia nekrotyczne, zbyt obfity lub niedostateczny wysięk, kolonizacja ubytku przez drobnoustroje oraz zaburzenia biochemiczne.

Czynniki, które mogą pojawić się podczas gojenia ran i znacząco je utrudnić to przede wszystkim pojawienie się tkanki martwiczej i złogów włóknika. Ponadto problemy w leczeniu stwarza nieodpowiednia ilość wysięku oraz obecność drobnoustrojów, które podwyższają poziom pH, wywołując zakażenie, a nawet biofilm. Podczas procesu gojenia problematyczne jest też zaburzenie równowagi biochemicznej w obrębie rany.

Obciążenie nekrotyczne

Chroniczne złogi włóknika oraz komórki martwicze, które mogą zalegać w ranie, są świetnym środowiskiem dla rozwoju bakterii, tym samym motywują do tworzenia się czynników zapalnych w ubytku. Wówczas bakterie znajdujące się wewnątrz złogów włóknika nie mają styczności z komórkami odpornościowymi. Proces gojenia nie może prawidłowo przebiegać, jeśli martwe tkanki i złogi włóknika znajdują się w ranie, dlatego też należy je usunąć. Istnieje na to kilka sposobów: usuwanie chirurgiczne, enzymatyczne, stosując larwy nekrofagów czy opatrunki wspomagające autolizę. W przypadku metody chirurgicznej proces ten następuje szybko i prosto, jednak jest bardzo inwazyjny. Łatwo jest zaburzyć granicę między warstwą, którą chcemy usunąć a zdrowymi się tkankami. Efektem ubocznym procedury może być wzmożone krwawienie i zwiększenie bólu. Autolityczne usunięcie tkanek polega na zmianie środowiska rany na wilgotne, dzięki czemu zwiększa się produkcja enzymów umożliwiających samoczynne oczyszczenie rany. Wprawdzie nie dochodzi tu do krwawienia i zwiększenia bólu, ale proces trwania procedury jest dłuższy. Pozostaje jeszcze enzymatyczna metoda usunięcia tkanek polegająca na stosowaniu maści, które w składzie posiadają enzymy rozkładające białka i kwasy nukleinowe, co wpływa na rozpuszczenie tkanki martwiczej w dnie rany. Stosując maść może pojawić się wzmożona bolesność.

Zbyt obfity wysięk

Pojawienie się wysięku jest naturalną reakcją obronną organizmu, mówiącą o stanie zapalnym. Jeśli rana goi się prawidłowo, ma on korzystne działanie na leczenie, chroniąc łożysko rany przed wyschnięciem. Odpowiednia wilgotność m.in. maksymalizuje odpowiedź komórkową i utrzymuje zdolność komórek do wydzielania czynników wzrostu, wspiera tworzenie tkanki ziarninowej, jak również poprawia syntezę kolagenu. W przypadku występowania zbyt obfitej wydzieliny jest ona sygnałem mówiącym o niekontrolowanym stanie zapalnym oraz zakażeniu rany. W składzie wysięku można znaleźć drobnoustroje chorobotwórcze, pozostałości przemiany materii, wolne rodniki, toksyny, enzymy, których nadmiar działa bardzo niekorzystnie na ranę. Ponadto jego nadmiar maceruje brzegi rany. Aby walczyć z wysiękiem bardzo ważny jest więc dobór odpowiedniego opatrunku, pochłaniającego jego nadmiar.

Drobnoustroje

Osiedlenie się drobnoustrojów stanowi zagrożenie zakażeniem rany, a nawet całego organizmu. W każdej ranie przewlekłej pojawia się zasiedlenie bakteryjne (biofilm), które zaburza proces gojenia. Wywołuje to wzrost współczynnika pH, co sprzyja powstaniu środowiska zasadowego i rozwojowi bakterii.

Aktywność metaloproteinaz macierzy zewnątrzkomórkowej w ranach przewlekłych

Aktywność metaloproteinaz macierzy zewnątrzkomórkowej (MMP) w ranach trudno gojących się jest bardzo wysoka. Według badań naukowców, którzy porównali rany niegojące się z ranami ostrymi, aktywność ta wzrosła 30-krotnie. Dowiodło to, że wysoka aktywność MMP zaburza proces gojenia ran oraz przesuwa stan równowagi między tworzeniem zdrowej tkanki a jej rozkładem, dążąc do drugiego procesu.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *