Leczenie łuszczycy ograniczonej
Leczenie ran Newsy Pielęgnacja Pod sliderem Rodzaje ran

Leczenie łuszczycy ograniczonej

Łuszczyca jest przewlekłą, niezakaźną chorobą, na którą według statystyk choruje 2–3% populacji w Polsce. U większości pacjentów choroba ta ogranicza się do <10% powierzchni ciała – z tego względu największą skuteczność w leczeniu jej objawów mają środki miejscowe.

Według ekspertów z czasopisma „Leczenie Ran” w Polsce częstość występowania różnych rodzajów łuszczycy oceniana jest na 2–3% populacji. Statystyki pokazują, że należy ona do  najczęściej diagnozowanych chorób skóry, dotykając od 0,6 do 4,8% populacji. Występuje w całej ludzkiej populacji z różną częstością, zależną od  rasy badanej grupy – zazwyczaj spotyka się ją wśród rasy białej, następnie wśród Azjatów, najrzadziej natomiast u rasy czarnej. Choroba ujawnia się zwykle między 10. a 40. rokiem życia, ale w ostatnich latach coraz częściej zapadają na nią ludzie nawet po 70. roku życia. Jest to schorzenie uwarunkowane genetycznie o dziedziczeniu wielogenowym. Łuszczyca u jednego rodzica obarcza potomstwo ryzykiem zachorowania w 25%, gdy zaś dotyczy ona obojga rodziców, zagrożenie sięga nawet 60%. U większości pacjentów z łuszczycą choroba jest ograniczona do <10% powierzchni ciała, dlatego też najlepsze efekty osiąga się, wykorzystując w leczeniu terapie miejscowe.

Łuszczyca – skąd się bierze?

Łuszczyca to choroba niezakaźna i niezłośliwa, jednak o przewlekłym przebiegu, charakteryzująca się tendencją do remisji i nawrotów. Jej wykwitem pierwotnym jest czerwonobrunatna grudka na skórze, wyraźnie odgraniczona od otoczenia, o drobnopłatowym złuszczaniu powierzchni. Wczesne zmiany mają zazwyczaj wielkość łebka szpilki, mogą jednak sięgać również 1–2 cm. Tego rodzaju wykwity zwykle pojawiają się na rozległych przestrzeniach skóry, nierzadko po przebytej anginie bądź innej infekcji. W rozwiniętym stadium łuszczycy zmiany skórne sięgają nawet kilku centymetrów wielkości i pokryte są srebrzystymi łuskami, zwanymi blaszkami łuszczycowymi. Zwykle pojawiają się w okolicach kolan, łokci i owłosionej skóry głowy, jednak zdarza się, że występują także w innych miejscach na całym ciele.

Istnieje szereg czynników, które mogą zarówno przyczynić się do ujawnienia się łuszczycy, jak i powodować nawroty u osób, które mają do niej predyspozycje. Zaliczają się do nich m.in.:

  • infekcje bakteryjne, takie jak angina paciorkowcowa, oraz wirusowe, np. ospa, odra, różyczka czy półpasiec;
  • infekcje przewlekłe, np. przewlekłe zapalenie zatok pęcherza, przydatków, pęcherzyka żółciowego, próchnica, przerost migdałków, a także cukrzyca bądź dna moczanowa;
  • niektóre antybiotyki, np. tetracykliny, sole litu, betablokery, sterydy, interferon, leki hormonalne;
  • uszkodzenia lub podrażnienia skóry powstałe na skutek drapania, mechanicznego usuwania łuski czy opalania;
  • zbyt intensywne leczenie;
  • stres – zarówno ostry, jak i przewlekły;
  • wstrząs psychiczny – zarówno pozytywny, jak i negatywny;
  • palenie papierosów i spożywanie alkoholu;
  • otyłość.

Rodzaje łuszczycy

Ze względu na to, że choroba ta może przebiegać z różnorodnymi objawami, specjaliści wyodrębnili kilka jej typów, wśród których znajdują się:

  • łuszczyca zwykła (łac. psoriasis vulgaris) – zwana również łuszczycą pospolitą, gdyż jest to najczęściej występująca postać tej choroby, dotykająca około 80–90% pacjentów. W jej przebiegu zmiany skórne są plackowate, czerwone u podstawy, pokryte srebrnymi łuskami;
  • łuszczyca zadawniona (łac. psoriasis inveterata) – charakteryzuje się występowaniem symetrycznych, nieczynnych ognisk pogrubionego naskórka, pokrytych solidną warstwą łusek umocowanych w podłożu;
  • łuszczyca odwrócona (łac. psoriasis inversa) – w jej przebiegu zmiany nie są pokryte łuską, mają jasnoczerwony kolor i zwykle znajdują się w fałdach skórnych, pod pachami, w pachwinach, w okolicach biustu, genitaliów oraz pośladków;
  • łuszczyca brodawkująca (łac. psoriasis verrucosa) – na skórze pacjentów z tą odmianą łuszczycy pojawiają się nierówne, przypominające brodawki, umiejscowiona głównie na nogach;
  • łuszczyca owłosionej skóry głowy (łac. psoriasis capitis) – zdarza się, że głowa jest jedynym miejscem, gdzie choroba się manifestuje, jednak zmiany mogą pojawić się również w innych miejscach na ciele. Tej odmianie łuszczycy towarzyszy swędzenie;
  • łuszczyca wysiękowa (łac.psoriasis exsudativa) – charakteryzuje się sączącymi zmianami w fałdach skórnych, pod pachami, w pachwinach, w okolicach biustu, genitaliów oraz pośladków;
  • łuszczyca brudźcowa (łac. psoriasis rupioides) – to zadawniona postać łuszczycy wysiękowej, w której zmiany przyjmują postać wilgotnych strupów i bruzd;
  • łuszczyca kropelkowata (łac. psoriasis guttata) – zwana również grudkową, gdyż pojawiające się zmiany na tułowiu, kończynach i czubku głowy mają charakter punktowy o kształcie kropli;
  • łuszczyca plackowata (łac. large plaque psoriasis) – objawy przypominają te występujące przy łuszczycy pospolitej, są jednak znacznie większe i nierzadko zlewają się;
  • łuszczyca stawowa (łac. psoriasis arthropatica) – inaczej łuszczycowe zapalenie stawów, może być typu dystalnego, typu reumatoidalnego lub typu zniekształcającego. W jej przebiegu stan zapalny stawów zwykle pojawia się około 10 lat po wystąpieniu pierwszych skórnych objawów łuszczycy;
  • łuszczyca krostkowa (łac. psoriasis pustulosa) – dzieli się na trzy podtypy: łuszczyca dłoni i stóp, łuszczyca uogólniona oraz acrodermatosis continua Hallopeau. We wszystkich przypadkach zmiany mają charakter ropnych, ale niezakaźnych krost, zlokalizowanych najczęściej na dłoniach i stopach, choć zdarza się, że występują w postaci uogólnionej. Zwykle pojawiają się one u osób starszych, rzadko u dzieci i kobiet w ciąży.
  • łuszczyca uogólniona, czyli erytrodermia łuszczycowa – zmiany skórne w tym przypadku obejmują większość powierzchni ciała, towarzyszy im również obrzęk, ból i świąd. Odmiana ta ma zwykle najcięższy przebieg.

Jak przebiega leczenie łuszczycy ograniczonej?

U większości pacjentów z łuszczycą choroba ogranicza się zwykle do <10% powierzchni ciała – tacy pacjenci mogą być leczeni jedynie miejscowo. Nie ma jednak uniwersalnej terapii, która pozwoliłaby pozbyć się tego schorzenia na dobre – każda z nich pozwala jedynie zredukować objawy, poprawiając tym samym komfort życia pacjenta. U niektórych osób dochodzi nawet do zniknięcia plam i zmian skórnych – choroba ma jednak tendencję do nawrotów, więc mogą one pojawić się ponownie.

Podstawę leczenia miejscowego stanowi usunięcie łusek występujących na zmianach skórnych, w następnej kolejności zaś celem terapii staje się zahamowanie nadmiernej proliferacji naskórka. W tym celu stosuje się m.in.:

  • preparaty keratolityczne (kwas salicylowy, mocznik), które przyczyniają się do zmniejszenia ilości łusek oraz poprawy przenikania innych preparatów;
  • w postaci maści i past cygnolina stosuje się dziegcie, czyli pochodne węgla kamiennego, które wykazują dużą skuteczność w leczeniu łuszczycy i stosowane są przede wszystkim w tzw. leczeniu minutowym – polega ono na wsmarowaniu maści o jak najmniejszym stężeniu na zmiany i pozostawieniu na czas nie dłuższy niż 2 godziny, w większości przypadków na około 30–60 minut;
  • glikokortykosteroidy miejscowe – stosuje się je wyłącznie pod ścisłą kontrolą lekarza, gdyż mimo swoich silnych właściwości przeciwzapalnych, przeciwproliferacyjnych i immunomodulujących, mogą wiązać się z wystąpieniem działań niepożądanych, jeśli zostaną użyte nieprawidłowo;
  • analogi witaminy D3 (kalcypotriol, takalcytol) – preparaty te dają dobre efekty terapeutyczne przy mniejszych działaniach niepożądanych w porównaniu z miejscowo stosowanymi kortykosteroidami.

U chorych z łuszczycą organiczoną ważną rolę odgrywa również prawidłowa pielęgnacja ciała za pomocą dermokosmetyków. Stworzone w tym celu preparaty dostępne są wyłącznie w aptekach, większość z nich jednak można nabyć bez recepty. Aby zapobiec nawrotom łuszczycy powinno się również stosować lekkostrawną dietę opartą głównie na warzywach, owocach, ziołach, białkach roślinnych oraz oleju. Ważne jest także unikanie silnego strasu oraz używek w postaci alkoholu i papierosów.

Przeczytaj również: Krakowscy naukowcy opracowują nowoczesne plastry na łuszczycę

3 thoughts on “Leczenie łuszczycy ograniczonej

  1. Szkoda, że w artykule o leczeniu łuszczycy nie ma wzmianki o leczeniu Hiperbaryczną Terapią tlenową. Ja leczyłam się na łuszczycę przez wiele lat u różnych dermatologów bez efektu, tylko wyciąganie pieniędzy. Przypadkowo trafiłam na informacje o hiperbarii, bo żaden lekarz nawet słowem o tym nie wspomniał i to się okazało strzałem w dziesiątkę. Zabiegów faktycznie zrobiłam dużo, w sumie 40 ale zmian na skórze nie ma w w ogóle w tym momencie. Nie stosuje żadnych leków. Dbam tylko o dietę, bo mnie był to ważny czynnik wyzwalający chorobę i tyle. Od roku żyję normalnie, bez nawrotów, zastanawiam się tylko dlaczego nikt nie informuje chorych na łuszczycę o tak skutecznej metodzie, która nie daje skutków ubocznych.

    1. Witam,
      bardzo zaciekawiło mnie to co Pani napisała hiperbarii. Na tą chwile dopiero staram się zdobyć jak najwięcej informacji o tej chorobie, ponieważ zachorował na nią mój syn. Dotychczasowe leczenie nie przynoś efektu, dieta w powijakach, stosowane maści tylko łagodzą obawy. Będę wdzięczny za jakiekolwiek podpowiedz od osoby która doświadczyła sama ( niestety ) na własnej skórze tego problemu, serdecznie pozdrawiam życząc zdrowia.

  2. Witam, bardzo fajny i ciekawy artykuł. Dodałabym do niego temat żywienia i jego wpływu na zaostrzenie zmian skórnych. Warto także pamiętać, że skóra będąca naszym największym filtrem często informuje nas o stanie wewnętrznym naszego organizmu. Zatem eliminacja szkodliwych produktów z pożywienia to zadanie numer jeden. W celu skomponowania dopasowanej diety warto wykonać test na nietolerancje pokarmowe, dzięki któremu mamy informację o tym co nam bardzo szkodzi i eliminując niebezpieczne dla zdrowia produkty wyciszamy stan zapalny organizmu. Ponieważ łuszczyca jest chorobą autoimmunologiczną musimy najpierw poszukać jej przyczyny w środku.
    Wartym do rozważenia testem na nietolerancje pokarmowe jest cytotoksyczne badanie Kod Metaboliczny 200.
    Dzięki takim testom, odpowiedniej diagnostyce i opiece lekarsko-dietetycznej pacjent stosujący się do zaleceń ma szansę na wyciszenie stanu zapalnego i całkowitą regenerację organizmu, dzięki czemu dochodzi do zaniku zmian skórnych.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *