Dermatologia Newsy Pod sliderem

Łysienie bliznowaciejące – co to jest i jak je leczyć?

Łysienie bliznowaciejące to rzadka odmiana liszaja płaskiego mieszkowego, której skutkiem jest trwała utrata włosów w obrębie okolicy czołowej i skroniowej. Jakie są jej objawy i w jaki sposób można ją leczyć?

Objawy łysienia bliznowaciejącego

We wczesnej fazie choroby pojawiają się okołomieszkowe zmiany rumieniowe oraz nadmierne rogowacenie. Występuje stan zapalny, w wyniku którego dochodzi do utraty włosów terminalnych i meszkowych w obszarze czołowo-skroniowym. Rozwijaniu się zmian skórnych towarzyszą objawy takie jak świąd, pieczenie, ból w obszarze skóry głowy, którego nasilenie wzrasta przy dotyku włosów.

W rzadszych przypadkach zmiany obejmują skórę za uszami, na ciemieniu i potylicy. Możliwe jest wystąpienie objawów w obrębie brwi i rzęs. U części pacjentów cierpiących na łysienie bliznowaciejące może dojść do utraty owłosienia na innych niż głowa obszarach, takich jak pachy, pachwiny, okolica łonowa. W przypadku objęcia przez proces chorobowy mieszków włosowych na twarzy może dojść do wystąpienia zmian skórnych w tej części ciała. U chorych, u których wystąpiły tego rodzaju objawy, schorzenie może się rozwijać szybciej i przebiegać w cięższy sposób.

W przebiegu diagnostyki łysienia bliznowaciejącego ważne jest zastosowanie badania dermatoskopowego, w trakcie którego można odnaleźć charakterystyczne objawy schorzenia: zaczerwienienie wskazujące na okołomieszkowe zapalenie, a także rogowacenie.

Drugim ważnym elementem diagnostyki jest badanie histologiczne. Specjaliści zalecają, by materiał do biopsji pobierać z obszaru skóry, na którym występują wczesne objawy schorzenia (rumień, nadmierne rogowacenie), a nie z takiego, gdzie włosy w ogóle już nie występują.

Przyczyny łysienia bliznowaciejącego

Przyczyny występowania tego schorzenia nie zostały do tej pory precyzyjnie określone. Wskazuje się wśród nich zaburzenia genetyczne, czynniki zewnętrzne (promieniowanie jonizujące, oparzenia termiczne i chemiczne, urazy mechaniczne), guzy, choroby zakaźne (czyraki, trąd, kiła, półpasiec, zarażenia dermatofitami), a także inne schorzenia, takie jak krostowica eozynofilowa, liszaj twardzinowy i zanikowy, sarkoidoza, twardzina ograniczona, toczeń rumieniowaty, skrobiawica, pemfigoid bliznowaciejący.

Terapia łysienia bliznowaciejącego

Pomimo braku jednolitej procedury terapeutycznej specjaliści wskazują, że w niektórych przypadkach zahamowaniu choroby sprzyja zastosowanie glikokortykosteroidów, leków na malarię oraz finasterydu. W leczeniu miejscowym także zaleca się glikokortykosteroidy, a ponadto minoksydyl.

W praktyce terapeutycznej stosuje się także zabiegi chirurgiczne. Mają one na celu usunięcie zbliznowaciałej tkanki i wszczepienie na jej miejsce płata owłosionej skóry lub włosów.

Źródła: https://www.mp.pl/, https://podyplomie.pl/

Przeczytaj także: Bandaże zmieniające kolor pomogą zidentyfikować rodzaj bakterii w ranie

Przeczytaj bezpłatnie pokrewny artykuł w czasopiśmie „Forum Zakażeń”:

Miejsce antybiotyków w zakażeniach skóry i tkanek miękkich

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *