Leczenie ran Newsy Pielęgnacja Pod sliderem Rodzaje ran

Pęcherzyca – przewlekła choroba skóry. Jak ją leczyć?

Ten tekst przeczytasz w 3 min.

Na pęcherzycę zwykłą w Europie choruje ok. 1-5 mln osób rocznie. Jest to choroba pęcherzowa skóry o przewlekłym przebiegu i podłożu autoimmunologicznym. Choroba atakuje między 30. a 60. rokiem życia, ale może pojawić się również u osób w wieku podeszłym.

Funkcjonują dwie podstawowe odmiany tej choroby, pęcherzyca zwykła oraz liściasta. Charakteryzuje się występowaniem pęcherzy w obrębie naskórka (śródnaskórkowo) i błon śluzowych. Zmiany pęcherzowe powstają na skutek występowania w surowicy pacjenta autoprzeciwciał, które są skierowane przeciw własnym komórkom naskórka – keratynocytom lub nabłonka. Są to tzw. przeciwciała pemphigus. Po związaniu się z powierzchnią keratynocytów powodują one akantolizę, czyli utratę łączności pomiędzy poszczególnymi komórkami warstwy kolczystej naskórka i komórkami błony śluzowej. I właśnie to powoduje powstanie pęcherzy.

Przyczyny wystąpienia pęcherzycy

Do końca nie potwierdzono genetycznego podłoża choroby, ale znane są przypadki jej wystąpienia u osób skłonnych do innych chorób immunologicznych, u których choroba uaktywniła się na skutek przyjmowania takich leków jak penicylamina, leki przeciwnadciśnieniowe z grupy ACE-inhibitorów (np. kaptopryl), niektóre niesteroidowe leki przeciwzapalne (fenylbutazon) i innych, bądź pod wpływem oparzenia skóry czy działania światła słonecznego.

U części chorych choroba wystąpiła w wyniku zażywania pokarmów zawierających związki tiolowe i disulfidowe z roślin należących do rodzaju Allium, np. porów, czosnku i cebuli. U tej grupy pacjentów pęcherzyca ograniczała się do występowania na błonach śluzowych jamy ustnej.

Najczęstsze objawy pęcherzycy

Pęcherzyca często dotyka tych pacjentów, u których pojawiły się już inne choroby autoimmunologiczne, takie jak np. myasthenia gravis z towarzyszącym grasiczakiem, reumatoidalne zapalenie stawów, autoimmunologiczne zapalenie wątroby czy pemfigoid.

Najcięższą odmianą pęcherzycy jest pęcherzyca zwykła. W jej przebiegu pęcherze pojawiają się w skórze i błonach śluzowych głównie jamy ustnej. Najczęściej najpierw pojawiają się zmiany w obrębie skóry, dopiero później występują zmiany na śluzówkach. Rzadko zdarza się, aby zmiany powstawały w tym samym czasie. Początkowo powstają nadżerki na błonach śluzowych jamy ustnej. Czasami zdarza się też tak, że zmiany pęcherzowe pojawiają się w obrębie spojówek, jamy nosowo-gardłowej, strun głosowych, przełyku, cewki moczowej, pochwy i odbytu. Rozległym zmianom może towarzyszyć ból oraz problemy z odżywianiem. Zdarza się również tak, że nadżerki, które powstają na strunach głosowych i w gardle w konsekwencji powodują bezgłos.

Drugą, lżejszą postacią tej choroby jest pęcherzyca liściasta, która objawia się tym, iż błony śluzowe nie są wówczas zajęte. Pojawiają się zmiany nadżerkowo-złuszczające i bardzo powierzchowne, krótkotrwałe pęcherze. Wykwity, które towarzyszą tej postaci czasem zajmują dużą powierzchnię ciała, a zaczynają się od tułowia. Tej postaci pęcherzycy może towarzyszyć ogólny stan zapalny skóry (tzw. erytrodermia). U części chorych mogą nawet zanikać paznokcie czy włosy.

Najczęstsza lokalizacja pęcherzy w pęcherzycy

Pęcherze w obrębie skóry najczęściej występują w okolicach owłosionej skóry głowy, twarzy, fałdów skórnych, pachwin, pośladków, pach, ramion, łokci czy pleców. Ze względu na delikatność i wiotkość skóry w tych miejscach, pęcherze łatwo pękają, przez co pojawiają się bolesne nadżerki.

Oprócz pęcherzy wokół tworzą się koliste lub obrączkowate zmiany rumieniowe. Wokół nich powstają wówczas inne pęcherze i pęcherzyki. Podczas aktywnej fazy choroby często występuje spełzanie naskórka pod wpływem pocierania palca, zwane objawem Nikolskiego. Pojawia się on najczęściej na skórze w otoczeniu pęcherzy i nadżerek. Aktywna faza choroby charakteryzuje się również pośrednim objawem Nikolskiego, podczas którego delikatnie uciśnięty nienaruszony pęcherz, powoduje boczne szerzenie się pęcherza.

Leczenie pęcherzycy

Aby rozpoznać chorobę lekarz wykonuje badanie histologiczne i immunopatologiczne wycinka skóry, a także badanie surowicy krwi na obecność przeciwciał pemphigus czy wykazanie metodą ELISA lub immunoblotu przeciwciał skierowanych przeciw odpowiednim antygenom typowym dla pęcherzycy. W leczeniu pęcherzycy można zastosować leczenie ogólne lub leczenie miejscowe.

Głównym czynnikiem w leczeniu ogólnym jest stosowanie glikokortykosteroidów (prednizon, deksametazon) w skojarzeniu z lekami immunosupresyjnymi (cyklofosfamid, azatiopryna, metotreksat). W szczególnych przypadkach (np. u chorych z przeciwwskazaniami do podawania glikokortykosteroidów lub z opornością na wcześniejsze leczenie) swoje zastosowanie znajduje dożylne podanie immunoglobuliny, cyklosporynę czy innych leków. Kontrolę nad terapią zawsze sprawuję specjalista dermatolog.

W leczeniu miejscowym bardzo ważne są kąpiele odkażające, które należy wykonywać codziennie. Nadżerki należy traktować aerozolami z glikokortykosteroidami i antybiotykami lub lekami odkażającymi. Natomiast na ogniska rumieniowo-złuszczające i łojotokowe w pęcherzycy rumieniowatej należy stosować maści glikokortykosteroidowe.
W leczeniu zmian na błonach śluzowych należy stosować leki odkażające i zawiesiny kortykosteroidów ze środkami odkażającymi, mieszaniny zawiesin leków przeciwbakteryjnych i przeciwdrożdżakowych (natamycyna) lub neomycyny i kortykosteroidów.

Pęcherzyca to choroba, którą można całkowicie wyleczyć po odstawieniu leków, natomiast nie dotyczy to każdego jej rodzaju. Należy pamiętać, że po skończonym leczeniu należy prowadzić regularną kontrolę, ponieważ choroba ta lubi nawracać.

Źródło: mp.pl

Przeczytaj także: Studenci z Indonezji wykorzystali skórę ananasa w leczeniu ran

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *