Amputacja Newsy Obok slidera

Liszajec przyczyną pęcherzowych zmian skórnych

Ten tekst przeczytasz w < 1 min.

Liszajec to powierzchowne zakażenie naskórka, które najczęściej dotyka niemowlęta i dzieci. Charakteryzuje się występowaniem szybko rosnących pęcherzy, które następnie pękają, co prowadzi do wytworzenia złotożółtych strupów pokrywających nadżerki. Jaka jest etiologia choroby i w jaki sposób przebiega leczenie?

Przyczyny liszajca zakaźnego

Liszajec to zakażenie o podłożu bakteryjnym, wywoływane najczęściej przez gronkowce (Staphylococcus aureus) lub paciorkowce (Streptococcus pyogenes). Możliwe jest również zakażenie mieszane oboma rodzajami bakterii. W wyniku zakażenia dochodzi do rozwoju zmian chorobowych w postaci pęcherzy i strupów. Proces chorobowy może objąć kilka obszarów ciała jednocześnie. Liszajec to choroba silnie zakaźna.

Obraz kliniczny

Obraz kliniczny choroby obejmuje szybko powiększające się pęcherze wypełnione treścią surowiczą lub ropną. W przebiegu choroby pęcherze ulegają pękaniu, w wyniku czego powstają charakterystyczne dla liszajca cienkie, miodowożółte strupy pokrywające nadżerki. Strupy ulegają kołnierzykowatemu złuszczaniu na obwodzie. Zmianom chorobowym mogą towarzyszyć świąd i obwodowy rumień oraz limfadenopatia. Nie ulegają one bliznowaceniu.

Zmiany chorobowe najczęściej są zlokalizowane w obszarach ciała eksponowanych na czynniki zewnętrzne (twarz, kończyny).

W przebiegu liszajca rzadko występują natomiast objawy ogólne takie jak gorączka.

Diagnostyka i leczenie liszajca

Diagnoza w większości przypadków jest stawiana na podstawie charakterystycznego obrazu klinicznego. W przypadku wątpliwości lub braku skuteczności wdrożonego leczenia diagnozę potwierdza się poprzez wykonanie badania histopatologicznego.

Liszajec w większości przypadków ulega samoograniczeniu w ciągu 7-10 dni. Celem terapii jest zmniejszenie ryzyka powikłań, przyspieszenie leczenia zmian skórnych oraz zapobieganie transmisji na inne osoby w otoczeniu chorego. Leczenie polega na stosowaniu doustnej lub miejscowej antybiotykoterapii.

Źródło: mp.pl, podyplomie.pl

 

 

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *